Godine 1903. osnovana je Islamska zajednica u Pakistanu a osnovao ju je Abu Ala al Maudidi.
AL Takfir va al Hidžra (anatema i seoba), jedna od najradikalnijih grupa nastala je također u Egiptu.
Ovo su neke od glavnih grupa u okviru radikalnog islama, a sve ostale nastale su iz nekog od ovih pokreta. U Libiji su 1972. godine ponovo uvedene drastične kazne islamskog prava, kao što je npr. odsijecanje ruke za krađu. U Pakistanu je Zija Ul Hak, uz finansijsku pomoć Saudijske Arabije uveo rigoroznu politiku islamizacije.
Muhamed Ibn Abdel Vahab 1703.-1792. godine vjerski učenjak, učio je da pravi vjernik mora da čini napore da očisti islam od onoga što su u njemu inovacije. Vehabije najstrožije zabranjuju slike, fotografije (bilo kog živog bića koje ima dušu). Muziku, igru, alkohol, pušenje, kocku, tv, radio, bioskope, pozorišta i mnoge druge stvari. Zabranjuju i glasan smijeh, naricanje i jake emocije. Vehabije pridaju veliki značaj ritualima i tradicijama, i to ne samo u molitvi već i u svim aspektima svakodnevnog života. Npr. Treba uvijek jesti sa tri prsta, vodu treba piti u četiri gutljaja i to desnom rukom i sjedeći.
Vehabizam je počeo da se ispoljava u svom rigidnom vidu poslije pobune u Meki 1979. godine, kada su pobunjeni islamisti zauzeli veliku svetu džamiju. Ovaj prelomni događaj u novijoj historiji Saudijske Arabije do današnjih dana ostao je svojevrsna misterija.
Nešto kasnije kraljevska porodica Saud osjetila se ugroženom od Homeinijevih revolucionara koji su 1979. godine preuzeli vlast u Iranu. Saudijska Arabija nije štedila finansijska i druga sredstva za širenje vehabijskih učenja, posebno u cilju neutralisanja iranskog uticaja u islamskom svijetu.
Vođa islamske revolucije imam Homeini otvoreno je pozvao na zbacivanje saudijske dinastije, opisujući vehabije kao stožer dominacije i vladavine imperijalista i kolonijalista u savremenom islamskom svijetu.
Vehabizam, odnosno salafizam, pokret je u okviru sunitskog islama, ali ovaj pokret nije homogen već u okviru njega djeluju mnogi ogranci. Najsnažniji je na Bliskom istoku, ali se njegov uticaj osjeća i u zemljama u kojima muslimani ne čine većinu u muslimanskoj dijaspori u zapadnim zemljama.
U politikologiji religije se smatra da se vahabije nalaze u grupi islamskih pokreta koji imaju najmanji stepen tolerancije u odnosu na ostale vjerske grupacije, bilo da je riječ o drugim muslimanima ili o inovjernicima. Vehabije su sravnile sa zemljom groblje u Meki, početkom 19. vijeka, 1803. godine su srušili grobnicu u kojoj je bila sahranjena Fatima Zehra, kćerka proroka Muhameda. Namjeravali su da sruše i grobnicu samog Božijeg poslanika Muhameda, ali su od toga odustali. Naime oni su tada dojadili i samim stanovnicima Meke i drugih gradova i ovi su im pružili žestok otpor.
U Saudijskoj Arabiji koristi se takozvana revidirana verzija prijevoda Kur' ana, od Abdulaha Jusufa Alija. Godine napora od vehabijski orjentisanih učenjaka, rezultirale su iskrivljenom verzijom originalnog djela. Algarov, pišući o Saudijskoj Arabiji odbacuje mogućnost da vehabizam ima naučno porijeklo i ističe da Abdul Vehab nije imao nikakvo obrazovanje, ni intelektualno ni duhovno. Već površan pogled na neke vehabijske spise i izvore pokazuje nedostatak studioznosti i intelektualnog poštenja. Mnoge od tih knjiga su samo puke zbirke hadisa o različitim temama.
Algarovo objašnjenje ranog uspona vehabizma, korisno je i za razumijevanje uspona saudijske dinastije na Arabljanskom poluostrvu i toga kako su kolonijalne sile, konkretno Britanci, koristile takve grupe da ostanu stalno prisutni na tim prostorima i dugo poslije toga što su “otišli”. Algarova knjiga – temeljno i analitički urađena - ona je možda i najjača optužnica protiv ovog pokreta, od strane jednog savremenog i akademski obrazovanog, muslimana sa zapada, visoko uvažavanog zbog njegove učenosti.
Iz gore navedenog već možemo zaključiti da su osnovni ciljevi vehabizma vraćanje muslimana u 3. vijek, i njihovo što je moguće veće zatupljivanje.1970. god u Iraku pojavio se jedan vojno obavještajni dokument, koji je za Sadama Huseina pripremio jedan irački pukovnik AL Amiri Najdžim, a naslovio ga je “Pojava vehabijskog pokreta i njegovi istorijski korijeni. Očigledno je da je Husein shvatio da u muslimanskoj zajednici postoji kukavičje jaje nazvano vehabizam i pokušao je da otkrije ko ga je tu podmetnuo.
Vehab je dao sebi za pravo da on bude pravi tumač Kur'anskih ajeta i uspio je da se nametne ne samo kao tumač već i da to proširi i nametne mnogim vjernicima. Za taj posao “širenja pravog tumačenja Kur'ana” dobijao je od Britanaca ogroman novac.
Jedna od najvažnijih stavki iz Vehabovog učenja je da islam mora imati svoju religioznu vojsku, baš kao što katolici imaju svoju vojsku. Tako vehabizam u svom tumačenju Kur'ana, odobrava da se islamska vjera nameće i silom, pa je tako islam – inače miroljubiva vjera- počela sve više da dobija militantne obrise. E to je baš ono što je odgovaralo Britancina, a bogami i Vatikanu- DIVIDE ET IMPERA. Velikoj Britaniji je ovo odgovaralo i zbog njenih formalnih i neformalnih kolonija, u koje spadaju Australija, Kanada, Meksiko, Indija, Pakistan kao i centralno afričke kolonije, koje su tobože stekle svoju nezavisnost.
Vehabizam se od Vehaba širio nekih 140 godina, po arapskim plemenima, sve dok ga Turci kad su došli na ovo područje nisu privremeno zaustavili.
Ali po padu otomanske imperije, Britanija i Italija ponovo ovo područje stavljaju pod svoju kontrolu, i gle čuda vehabizam poslije Drugog svjetskog rata, i pored stvaranja Izraela u komšiluku, postaje izuzetno moćna islamska škola. Kako je jačao Izrael jačale su i vehabije.
“Memoari g. Hemfera”- detaljno otkrivaju kako su Britanci špijunirali srednji istok, sredinom 18. vijeka, praveći kontakte upravo sa Abdulom Vehabom, a u namjeri da stvore jednu subverzivnu verziju islama, koja će njegove sljedbenike podijeliti i sukobljavati.
Ovaj pokret vremenom je čitav islam u zapadnom svijetu kompromitovao, izazivajući strah od islamista. U suštini, ovaj strah je bio neophodan londonskom trgovačkom kartelu, koji se plašio vještih arapskih trgovaca, posebno islamskog bankarskog sistema koji nije zasnovan na zelenaškim kamatama i stvaranju špekulativnog novca za kamate. Pravi islamski sistem počiva na zdravoj ekonomskoj razmjeni dobara i stabilnoj moneti iza koje stoji zlato.
Godine 1932. osnovana je Saudijska Arabija, trgovačka baza Zapada za Srednji istok i čitavu Afriku. Osnivanjem Saudijske Arabije, vehabizam postaje dominantna islamska škola u ovoj zemlji.
Kako su Saudijci prodajom nafte imali jake veze sa Zapadom, posebno sa SAD - om (koje su vezale vrijednost dolara za saudijsku naftu i saudijski uticaj u OPEK-u), ogroman novac koji se slivao u Saudijsku Arabiju, omogućio je širenje ovog militantnog učenja ne samo po okolnim arapskim zemljama, već i u Pakistanu, a i po čitavom svijetu.
Da bi služili interesima Britanije i Zapada, mladi u Saudijskoj Arabiji sistematski dobijaju falš znanje, ne samo iz vjere i istorije, već i iz svih ostalih oblasti. Cilj je da ova društvena zajednica nikada ne razvije sopstvenu tehnologiju, već da sve mora da uvozi iz SAD - a. Znanje je moć! U cilju odbrane svega ovog i vehabijskog učenja na Zapadu, pojavljuju se teoretičari koji brane ovo učenje, a sva dokumenta koja ukazuju na to da je ono lažno obezvrjeđuju.
Pored onoga što je otkriveno u Hemferovim memoarima, iračke obavještajne službe objavljuju i neke tvrdnje koje postoje samo na arapskom jeziku, da su Abdul Vehab i Ibn Saud porijeklom trgovci, pagani, koji su sarađivali sa svima zarad novca i interesa a ponajviše sa jevrejskim trgovcima i lihvarima. Mnogi arapski pisci su čak objavljivali i pisali da je Abdul Vehab jevrejskog porijekla, sin nekog trgovca, kao i Saud.
Saudijski ambasador u Kairu, Abdulah Bi Ibrahim, platio je navodno Muhamedu Al Taminiju 35.000 jinija, 1943. godine, kako bi faslifikovao porodično stablo porodice Saudi i Abdula Vehaba, i spojio ih u jedno stablo, pokazujući da je njihov predak sam prorok Muhamed.
Iako je danas nemoguće dokazati autentičnost ovih tvrdnji, koje usput zvuče i nebulozno- interesantna je današnja uloga Saudijske Arabije na srednjem i dalekom istoku u održavanju imperijalističkih interesa Britanije i špekulativne vrijednosti petro dolara.
Saudijska Arabija je privatni feud Ibn Sauda i niko iz međunarodne zajednice ih ne tjera na demokratizaciju i zaštitu ljudskih prava.
Finansiranje izdajnika u narodima i državama je očigledno stari metod. Jevreja zato imamo svuda po celom svijetu, iako oni sada imaju svoju državu pa ne moraju svuda da lutaju. Nažalost, običan narod koji živi u Izraelu su obični robovi koje vlastela po potrebi preko noći mobiliše i konstantno drži u strahu od islama.
Pogledajte samo kako se odvijao NATO napad na Libiju. Njega odobravaju i podstiču obični ljudi. Marionete na čelu određenih institucija, oficiri, vojnici i zatupljeni novinari koji kao hipnotisani prenose sve ono što im se saopšti kao agencijska vest, a što je u interesu londonskih i drugih trgovaca. Njih plaćaju običnim papirnim novcem, a niko od njih se ne zapita – što je koga od njih briga ko je na čelu Libije i da li Libijci vole Gadafija ili ne. Svi oni su mašine bez ličnosti ili kako ih je Kisindžer nazvao “glupe uniformisane životinje” koje besomučno vode hajku i ubijaju libijski i afganistanski narod.
Najveća opasnost za današnji svet su upravo ti ljudi bez ličnosti. Za obične ljude, vjernike, vehabizam je zapakovan u mnoštvo vjerskih ideoloških detalja koji služe isključivo za zamajavanje vjerskih ljudi i njihovu podjelu dok se pravi islam podriva a islamski vjernici perfidno ubijaju NATO bombama a države razaraju.
Zar Gadafi do juče nije išao na sve međunarodne samite i sastajao se sa svim državnicima svijeta? Mogli su ubiti samo njega. Ali ne, potrebno je uništiti ekonomski nezavisnu i bogatu Libiju. U Libiji su kao protivnici režima Moamera Gadafija angažovani uglavnom Saudijci i naravno specijalci britanskog SAS-a.
Vehabije su uz pomoć britanske vojske 1924. godine stigle u Meku i bombama razorile hram Svetog proroka u Medini i pobile muslimansko stanovništvo, ali tek 1931. godine uspjeli su da zauzmu Medinu.
Postavljanje porodice Saud na tron u tom dijelu Arabije, pomogao je britanski agent tajne službe, Džon Filbi, koji se među Arapima predstavljao kao vehabija (čuveni Tomas Lorens od Arabije).
Politika za trgovačke kartele je kao šahovska tabla gde se dijele trgovački kvartovi, a narod je uvijek kolateralna šteta.
Džordž Buš i saudijski kralj Abdulah i saudijski princ Bandar dugogodišnji su poslovni prijatelji.
Uz malo samo pažljivijeg čitanja i praćenja događaja sve ovo što se danas dešava na području Bliskog istoka moglo se predvideti i očekivati. Ali zatupljene mase ala one koje žive u Saudijskoj Arabiji danas dominiraju i kao takve prodaju se za jeftin novac, a čovječanstvo nepovratno strada. S obzirom da je velika količina novca izuzev u Rusiji, ostala danas i na Bliskom istoku, nekada prebogatom, valja malo poremetiti situaciju vidjeti šta se još može uzeti od naivnih i nesložnih Arapa. Pa Bliski istok nije Balkan, veći je a bogami i opasniji po razne interese koji se na tom području sudaraju, pa neka nam je sa srećom.
Piše: Sanja Popović
AL Takfir va al Hidžra (anatema i seoba), jedna od najradikalnijih grupa nastala je također u Egiptu.
Ovo su neke od glavnih grupa u okviru radikalnog islama, a sve ostale nastale su iz nekog od ovih pokreta. U Libiji su 1972. godine ponovo uvedene drastične kazne islamskog prava, kao što je npr. odsijecanje ruke za krađu. U Pakistanu je Zija Ul Hak, uz finansijsku pomoć Saudijske Arabije uveo rigoroznu politiku islamizacije.
Muhamed Ibn Abdel Vahab 1703.-1792. godine vjerski učenjak, učio je da pravi vjernik mora da čini napore da očisti islam od onoga što su u njemu inovacije. Vehabije najstrožije zabranjuju slike, fotografije (bilo kog živog bića koje ima dušu). Muziku, igru, alkohol, pušenje, kocku, tv, radio, bioskope, pozorišta i mnoge druge stvari. Zabranjuju i glasan smijeh, naricanje i jake emocije. Vehabije pridaju veliki značaj ritualima i tradicijama, i to ne samo u molitvi već i u svim aspektima svakodnevnog života. Npr. Treba uvijek jesti sa tri prsta, vodu treba piti u četiri gutljaja i to desnom rukom i sjedeći.
Vehabizam je počeo da se ispoljava u svom rigidnom vidu poslije pobune u Meki 1979. godine, kada su pobunjeni islamisti zauzeli veliku svetu džamiju. Ovaj prelomni događaj u novijoj historiji Saudijske Arabije do današnjih dana ostao je svojevrsna misterija.
Nešto kasnije kraljevska porodica Saud osjetila se ugroženom od Homeinijevih revolucionara koji su 1979. godine preuzeli vlast u Iranu. Saudijska Arabija nije štedila finansijska i druga sredstva za širenje vehabijskih učenja, posebno u cilju neutralisanja iranskog uticaja u islamskom svijetu.
Vođa islamske revolucije imam Homeini otvoreno je pozvao na zbacivanje saudijske dinastije, opisujući vehabije kao stožer dominacije i vladavine imperijalista i kolonijalista u savremenom islamskom svijetu.
Vehabizam, odnosno salafizam, pokret je u okviru sunitskog islama, ali ovaj pokret nije homogen već u okviru njega djeluju mnogi ogranci. Najsnažniji je na Bliskom istoku, ali se njegov uticaj osjeća i u zemljama u kojima muslimani ne čine većinu u muslimanskoj dijaspori u zapadnim zemljama.
U politikologiji religije se smatra da se vahabije nalaze u grupi islamskih pokreta koji imaju najmanji stepen tolerancije u odnosu na ostale vjerske grupacije, bilo da je riječ o drugim muslimanima ili o inovjernicima. Vehabije su sravnile sa zemljom groblje u Meki, početkom 19. vijeka, 1803. godine su srušili grobnicu u kojoj je bila sahranjena Fatima Zehra, kćerka proroka Muhameda. Namjeravali su da sruše i grobnicu samog Božijeg poslanika Muhameda, ali su od toga odustali. Naime oni su tada dojadili i samim stanovnicima Meke i drugih gradova i ovi su im pružili žestok otpor.
U Saudijskoj Arabiji koristi se takozvana revidirana verzija prijevoda Kur' ana, od Abdulaha Jusufa Alija. Godine napora od vehabijski orjentisanih učenjaka, rezultirale su iskrivljenom verzijom originalnog djela. Algarov, pišući o Saudijskoj Arabiji odbacuje mogućnost da vehabizam ima naučno porijeklo i ističe da Abdul Vehab nije imao nikakvo obrazovanje, ni intelektualno ni duhovno. Već površan pogled na neke vehabijske spise i izvore pokazuje nedostatak studioznosti i intelektualnog poštenja. Mnoge od tih knjiga su samo puke zbirke hadisa o različitim temama.
Algarovo objašnjenje ranog uspona vehabizma, korisno je i za razumijevanje uspona saudijske dinastije na Arabljanskom poluostrvu i toga kako su kolonijalne sile, konkretno Britanci, koristile takve grupe da ostanu stalno prisutni na tim prostorima i dugo poslije toga što su “otišli”. Algarova knjiga – temeljno i analitički urađena - ona je možda i najjača optužnica protiv ovog pokreta, od strane jednog savremenog i akademski obrazovanog, muslimana sa zapada, visoko uvažavanog zbog njegove učenosti.
Iz gore navedenog već možemo zaključiti da su osnovni ciljevi vehabizma vraćanje muslimana u 3. vijek, i njihovo što je moguće veće zatupljivanje.1970. god u Iraku pojavio se jedan vojno obavještajni dokument, koji je za Sadama Huseina pripremio jedan irački pukovnik AL Amiri Najdžim, a naslovio ga je “Pojava vehabijskog pokreta i njegovi istorijski korijeni. Očigledno je da je Husein shvatio da u muslimanskoj zajednici postoji kukavičje jaje nazvano vehabizam i pokušao je da otkrije ko ga je tu podmetnuo.
Vehab je dao sebi za pravo da on bude pravi tumač Kur'anskih ajeta i uspio je da se nametne ne samo kao tumač već i da to proširi i nametne mnogim vjernicima. Za taj posao “širenja pravog tumačenja Kur'ana” dobijao je od Britanaca ogroman novac.
Jedna od najvažnijih stavki iz Vehabovog učenja je da islam mora imati svoju religioznu vojsku, baš kao što katolici imaju svoju vojsku. Tako vehabizam u svom tumačenju Kur'ana, odobrava da se islamska vjera nameće i silom, pa je tako islam – inače miroljubiva vjera- počela sve više da dobija militantne obrise. E to je baš ono što je odgovaralo Britancina, a bogami i Vatikanu- DIVIDE ET IMPERA. Velikoj Britaniji je ovo odgovaralo i zbog njenih formalnih i neformalnih kolonija, u koje spadaju Australija, Kanada, Meksiko, Indija, Pakistan kao i centralno afričke kolonije, koje su tobože stekle svoju nezavisnost.
Vehabizam se od Vehaba širio nekih 140 godina, po arapskim plemenima, sve dok ga Turci kad su došli na ovo područje nisu privremeno zaustavili.
Ali po padu otomanske imperije, Britanija i Italija ponovo ovo područje stavljaju pod svoju kontrolu, i gle čuda vehabizam poslije Drugog svjetskog rata, i pored stvaranja Izraela u komšiluku, postaje izuzetno moćna islamska škola. Kako je jačao Izrael jačale su i vehabije.
“Memoari g. Hemfera”- detaljno otkrivaju kako su Britanci špijunirali srednji istok, sredinom 18. vijeka, praveći kontakte upravo sa Abdulom Vehabom, a u namjeri da stvore jednu subverzivnu verziju islama, koja će njegove sljedbenike podijeliti i sukobljavati.
Ovaj pokret vremenom je čitav islam u zapadnom svijetu kompromitovao, izazivajući strah od islamista. U suštini, ovaj strah je bio neophodan londonskom trgovačkom kartelu, koji se plašio vještih arapskih trgovaca, posebno islamskog bankarskog sistema koji nije zasnovan na zelenaškim kamatama i stvaranju špekulativnog novca za kamate. Pravi islamski sistem počiva na zdravoj ekonomskoj razmjeni dobara i stabilnoj moneti iza koje stoji zlato.
Godine 1932. osnovana je Saudijska Arabija, trgovačka baza Zapada za Srednji istok i čitavu Afriku. Osnivanjem Saudijske Arabije, vehabizam postaje dominantna islamska škola u ovoj zemlji.
Kako su Saudijci prodajom nafte imali jake veze sa Zapadom, posebno sa SAD - om (koje su vezale vrijednost dolara za saudijsku naftu i saudijski uticaj u OPEK-u), ogroman novac koji se slivao u Saudijsku Arabiju, omogućio je širenje ovog militantnog učenja ne samo po okolnim arapskim zemljama, već i u Pakistanu, a i po čitavom svijetu.
Da bi služili interesima Britanije i Zapada, mladi u Saudijskoj Arabiji sistematski dobijaju falš znanje, ne samo iz vjere i istorije, već i iz svih ostalih oblasti. Cilj je da ova društvena zajednica nikada ne razvije sopstvenu tehnologiju, već da sve mora da uvozi iz SAD - a. Znanje je moć! U cilju odbrane svega ovog i vehabijskog učenja na Zapadu, pojavljuju se teoretičari koji brane ovo učenje, a sva dokumenta koja ukazuju na to da je ono lažno obezvrjeđuju.
Pored onoga što je otkriveno u Hemferovim memoarima, iračke obavještajne službe objavljuju i neke tvrdnje koje postoje samo na arapskom jeziku, da su Abdul Vehab i Ibn Saud porijeklom trgovci, pagani, koji su sarađivali sa svima zarad novca i interesa a ponajviše sa jevrejskim trgovcima i lihvarima. Mnogi arapski pisci su čak objavljivali i pisali da je Abdul Vehab jevrejskog porijekla, sin nekog trgovca, kao i Saud.
Saudijski ambasador u Kairu, Abdulah Bi Ibrahim, platio je navodno Muhamedu Al Taminiju 35.000 jinija, 1943. godine, kako bi faslifikovao porodično stablo porodice Saudi i Abdula Vehaba, i spojio ih u jedno stablo, pokazujući da je njihov predak sam prorok Muhamed.
Iako je danas nemoguće dokazati autentičnost ovih tvrdnji, koje usput zvuče i nebulozno- interesantna je današnja uloga Saudijske Arabije na srednjem i dalekom istoku u održavanju imperijalističkih interesa Britanije i špekulativne vrijednosti petro dolara.
Saudijska Arabija je privatni feud Ibn Sauda i niko iz međunarodne zajednice ih ne tjera na demokratizaciju i zaštitu ljudskih prava.
Finansiranje izdajnika u narodima i državama je očigledno stari metod. Jevreja zato imamo svuda po celom svijetu, iako oni sada imaju svoju državu pa ne moraju svuda da lutaju. Nažalost, običan narod koji živi u Izraelu su obični robovi koje vlastela po potrebi preko noći mobiliše i konstantno drži u strahu od islama.
Pogledajte samo kako se odvijao NATO napad na Libiju. Njega odobravaju i podstiču obični ljudi. Marionete na čelu određenih institucija, oficiri, vojnici i zatupljeni novinari koji kao hipnotisani prenose sve ono što im se saopšti kao agencijska vest, a što je u interesu londonskih i drugih trgovaca. Njih plaćaju običnim papirnim novcem, a niko od njih se ne zapita – što je koga od njih briga ko je na čelu Libije i da li Libijci vole Gadafija ili ne. Svi oni su mašine bez ličnosti ili kako ih je Kisindžer nazvao “glupe uniformisane životinje” koje besomučno vode hajku i ubijaju libijski i afganistanski narod.
Najveća opasnost za današnji svet su upravo ti ljudi bez ličnosti. Za obične ljude, vjernike, vehabizam je zapakovan u mnoštvo vjerskih ideoloških detalja koji služe isključivo za zamajavanje vjerskih ljudi i njihovu podjelu dok se pravi islam podriva a islamski vjernici perfidno ubijaju NATO bombama a države razaraju.
Zar Gadafi do juče nije išao na sve međunarodne samite i sastajao se sa svim državnicima svijeta? Mogli su ubiti samo njega. Ali ne, potrebno je uništiti ekonomski nezavisnu i bogatu Libiju. U Libiji su kao protivnici režima Moamera Gadafija angažovani uglavnom Saudijci i naravno specijalci britanskog SAS-a.
Vehabije su uz pomoć britanske vojske 1924. godine stigle u Meku i bombama razorile hram Svetog proroka u Medini i pobile muslimansko stanovništvo, ali tek 1931. godine uspjeli su da zauzmu Medinu.
Postavljanje porodice Saud na tron u tom dijelu Arabije, pomogao je britanski agent tajne službe, Džon Filbi, koji se među Arapima predstavljao kao vehabija (čuveni Tomas Lorens od Arabije).
Politika za trgovačke kartele je kao šahovska tabla gde se dijele trgovački kvartovi, a narod je uvijek kolateralna šteta.
Džordž Buš i saudijski kralj Abdulah i saudijski princ Bandar dugogodišnji su poslovni prijatelji.
Uz malo samo pažljivijeg čitanja i praćenja događaja sve ovo što se danas dešava na području Bliskog istoka moglo se predvideti i očekivati. Ali zatupljene mase ala one koje žive u Saudijskoj Arabiji danas dominiraju i kao takve prodaju se za jeftin novac, a čovječanstvo nepovratno strada. S obzirom da je velika količina novca izuzev u Rusiji, ostala danas i na Bliskom istoku, nekada prebogatom, valja malo poremetiti situaciju vidjeti šta se još može uzeti od naivnih i nesložnih Arapa. Pa Bliski istok nije Balkan, veći je a bogami i opasniji po razne interese koji se na tom području sudaraju, pa neka nam je sa srećom.
Piše: Sanja Popović
